Moje podziękowanie za 40 lat wspólnej drogi Ośrodek szkolno-wychowawczy im. Piotra Janaszka

Drodzy Nauczyciele, Wychowawcy, Pracownicy Ośrodka, Kochani Rodzice i Wy – Najważniejsi – Drodzy Uczniowie!

Stając dziś przed Wami w ten wyjątkowy poranek rozpoczęcia roku szkolnego, patrzę na Was przez pryzmat czterdziestu lat mojej własnej historii. Moje serce i całe moje dorosłe życie splatają się z historią Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Piotra Janaszka w Rychwale.

Zaczynałam tę drogę 40 lat temu jako młoda dziewczyna – pełna pasji nauczycielka, prosto po studiach z pedagogiki specjalnej, które były wtedy zupełną nowością w polskim systemie edukacji. Marzyłam wówczas jedynie o tym, by zmieniać świat na lepsze chociaż jednego dziecka z niepełnosprawnością, Jednak z biegiem lat miałam przywilej służyć tej społeczności jako: kierownik internatu, wicedyrektor, aż wreszcie przez ostatnie 20 lat powierzono mi zaszczytną rolę dyrektora. Poznałam ten Ośrodek na każdym stopniu zawodowym – od codziennego trudu pracy „przy tablicy”, poprzez ocieranie dziecięcych łez, aż po budowanie wizji miejsca, które dziś wszyscy kochamy.

Gdy wracam pamięcią do naszych skromnych początków, widzę pojedyncze klasy i internat w wydzielonym skrzydle Szkoły Podstawowej obok nas. Widzę pierwsze wyzwania i niepewność, jakie przed nami stały.

W tym miejscu chcę z całego serca wspomnieć pierwsze 20 lat mojej pracy i złożyć głębokie podziękowania moim poprzednikom – dyrektorom Antoniemu Baranowskiemu oraz Janowi Limaszewskiemu. Dziękuję za bezcenne lekcje, życzliwość i wspaniałą współpracę, która ukształtowała mnie jako pedagoga i przyszłego dyrektora.

A dziś?

Dziś patrzę na dzieło naszych wspólnych rąk i serc. Widzę piękny, nowoczesny Ośrodek rozbudowany wszerz i wzwyż, z klasami lekcyjnymi wyposażonymi w sprzęt na najwyższym poziomie oraz profesjonalnymi salami rehabilitacyjnymi, wyposażonymi w najnowocześniejszy sprzęt odpowiadający na różnorodne potrzeby naszych wychowanków. Widzę salę gimnastyczną i naszą stołówkę, gdzie wspaniałe kucharki codziennie stają na wysokości zadania i przygotowują pyszne, pożywne posiłki, które w mgnieniu oka znikają z talerzy.

Widzę też bibliotekę, w której dzieci odkrywają świat książek, ale przede wszystkim budują piękne relacje podczas wspólnych gier i rozmów.

Widzę także plac zabaw, boisko, szklarnię i ogród sensoryczny.

Dzięki temu wspólnemu trudowi patrzymy dziś również na pełen domowego ciepła internat oraz naszą filię w Ślesinie. Posiadamy dwa busy zakupione z dofinansowania PFRON, które bezpiecznie dowożą uczniów z powiatu konińskiego i nie tylko. Otaczamy tu naszych podopiecznych miłością i profesjonalizmem od pierwszych kroków w ramach wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, aż po całkowite ukończenie przez nie etapu edukacji i wejście w dorosłe życie.

Ten godny podziwu rozwój naszej placówki i jej nowy kształt nie byłyby jednak możliwy, gdyby nie moja długoletnia, wspaniała współpraca z naszym organem prowadzącym – Starostwem Powiatowym w Koninie. Składam z tego miejsca ogromne ukłony oraz najgłębsze słowa wdzięczności za ten niezwykły czas. Dziękuję, że w każdej, nawet najbardziej kryzysowej sytuacji, mogłam zawsze liczyć na Wasze nieocenione wsparcie, mądrą radę i pomocną dłoń.

Ale ten Ośrodek to nie tylko mury, sale czy samochody. Ten Ośrodek to żywe serce.

Najpiękniejszą nagrodą za te wszystkie lata są dla mnie powroty naszych absolwentów. Gdy po latach przekraczają ten próg – uśmiechnięci, dumni i samodzielni – wówczas wiem, jak wspaniałą i wartościową pracę dla nich wykonaliśmy.

Przez te wszystkie lata moim największym celem nie było jedynie zarządzanie placówką czy ludźmi. Pokonując wszelkie napotkane przeszkody, chciałam, aby nasz Ośrodek był bezpieczną przystanią. Miejscem, w którym żadne dziecko nie jest definiowane przez swoje ograniczenia, ale przez swój piękny, niepowtarzalny potencjał. Przestrzenią, w której odnajduje się godność, odwagę i wiarę we własne możliwości i rozwija skrzydła ku dorosłości.

To dzieło nie powstałoby bez Was. Z głębi serca dziękuję:

• Nauczycielom i Wychowawcom – za Waszą wręcz niejednokrotnie anielską cierpliwość, bezgraniczną empatię i niezwykły profesjonalizm. Dziękuję za Wasz codzienny, cichy trud i godną podziwu wytrwałość w pokonywaniu wszelkich przeciwności. Jesteście malarzami dziecięcych marzeń i mistrzami cierpliwości. To Wy każdego dnia, z wiarą i niezłomnością, udowadniacie, że niemożliwe nie istnieje.
• Paniom Wicedyrektor – za nieocenioną pomoc zwłaszcza w codziennej „papierologii”. Dziękuję za Wasz profesjonalizm i to, że zawsze mogłam na Was niezawodnie liczyć.
• Pracownikom Administracji i Obsługi – za Waszą cichą, ale niezwykle cenną i potrzebną służbę. Bez Waszego trudu, dbania o ład, bezpieczeństwo, ciepło i domową atmosferę, to miejsce nie miałoby duszy.
• Rodzicom – chciałabym skierować do Was szczególne podziękowania za bezcenne zaufanie, którym mnie obdarzyliście. Powierzyliście nam to, co macie najcenniejszego na świecie: Wasze Dzieci. Dzięki Waszemu zrozumieniu, życzliwości i gotowości do rozmowy – zawsze, krok po kroku, rozwiązywaliśmy każdy mniejszy i większy problem. Dziękuję za każde ciepłe słowo, za partnerstwo i za tę wspaniałą, wspólną troskę o przyszłość Waszych pociech.

Dziś, spoglądam na Was po raz ostatni w roli Dyrektora i zostawiam w tych murach ogromną część mojego serca.

Z okazji rozpoczynającego się roku szkolnego życzę całej naszej Społeczności, aby ten Ośrodek nieustannie rozwijał skrzydła, tętnił życiem i byście w kolejnych latach pozostali dla siebie nawzajem tak samo życzliwi, jak przez ostatnie 40 lat.

Pamiętajcie zawsze – bez względu na to, jak zmieni się świat – że w tym miejscu najważniejsze było, jest i zawsze musi pozostać Dziecko. Jego dobro, jego uśmiech i jego godność. Niech miłość do drugiego człowieka oraz etos naszego Patrona, doktora Piotra Janaszka, bezustannie wyznaczają sens i kierunek Waszej dalszej drogi.

Dziękuję Wam za te 40 wspólnych lat – za każdy uśmiech, każde wyzwanie i każdy nasz mały sukces, który składał się na ogromne życiowe osiągnięcia naszych uczniów. Bycie częścią tej Ośrodkowej rodziny jest najpiękniejszym darem, jaki mogłam otrzymać od życia – darem, za który z całego serca Wam dziękuję.

Z wyrazami szacunku i wdzięczności
Renata Szczepaniak